środa, 2 maja 2018

           

          SKANSEN BUDOWLI  FOLWARCZNYCH W JANOWCU NAD   WISŁĄ






Niedaleko zamku w Janowcu  znajduje się skansen budowli folwarcznych, tzw. zespół dworski. W jego skład wchodzą: dwór z Moniak k. Urzędowa (XVIII w.), stodoła z Wylągów k. Kazimierza Dolnego (XIX w.), spichlerz z Podlodowa (XIX w.) oraz lamus i wozownia z Kurowa z przełomu XIX i XX wieku.




















Odwiedziliśmy w maju 2018r.

wtorek, 1 maja 2018

Drzewica

         ZAMEK W DRZEWICY









Zamek w Drzewicy został wybudowany w latach 1527-1535  w stylu gotycko - renesansowym przez Macieja Drzewickiego – arcybiskupa gnieźnieńskiego.  








Usytuowany na prawym brzegu rzeki Drzewiczki zamek o wymiarach 37 x 43 m., otoczony był dwiema fosami i wałem ziemnym oraz wysokim parkanem drewnianym.    







 Cała budowla składała się z dwóch trzykondygnacyjnych budynków mieszkalnych, czterech pięciokondygnacyjnych wież stylizowanych na obronne oraz
dziedzińca otoczonego murem dwunastometrowej wysokości.







Budynek mieszkalny posiadał po cztery duże izby na każdym z trzech pięter. Od strony północnej i południowej zbudowano trzypiętrowe alkierze. W południowym alkierzu, na trzecim piętrze znajdowała się kaplica zamkowa. 






Mury były otynkowane, a ściany wewnętrzne dodatkowo-polichromowane. Na wysokości pierwszego i drugiego piętra wzdłuż i wewnętrznej strony murów biegły drewniane ganki. Pozostałe odcinki obwodu tworzyły wysoki mur obronny ze strzelnicami. Całość otaczała fosa, łącząca się z korytem rzeki Drzewiczki.









Wieże narożne zbudowane na planie kwadratu posiadają imponujące naroża wykonanie z dokładnie dopasowanych ciosów kamiennych. Wieża płn-wsch. posiadała podwójną bramę wjazdową oraz furtę dla pieszych.








Zachowały się wnęki dla mostów zwodzonych, które prowadziły do bramy i do furty. Na ścianie wewnątrz budowli zachował się fragment fresku Św. Anny. 









Gotyckie szczyty zamku, wieńczące wschodnią, północną i południową część budynku mieszkalnego, zbudowane z czerwonej cegły wspaniale kontrastowały z bielą tynków murów zamku. Kominy wznoszące się pośrodku szczytów nakryte były koronami z cegły, które stanowiły zabezpieczenie przed rozsypaniem się komina, a zarazem stanowiły charakterystyczny, widoczny z daleka akcent zamku.









Kres świetności zamku nastąpił po wielkim pożarze w 1814 roku, który całkowicie zniszczył drewniany dach i wnętrze zamku. Od tej pory stoi w ruinie, stanowi cenny zabytek architektoniczny i jest atrakcją turystyczną miasta.








Odwiedziliśmy w maju 2018r.


                  



                    INOWŁÓDZ







Zamek w Inowłodzu powstał z inicjatywy króla Kazimierza Wielkiego. Strzegł on Ziemi Łęczyckiej i Małopolski przed Litwinami oraz bronił przeprawy przez rzekę Pilicę.







 Jako czas powstania zamku przyjmuje się lata 1356-66. Powstał na sztucznie podwyższonym pagórku otoczonym starorzeczem Pilicy i podmokłymi łąkami. Dojazd do niego prowadził od wschodu od strony miasta. Był typowym zamkiem nizinnym wzniesionym na planie prostokąta.







 Pierwotny zamek składał się z murów obwodowych, wieży ośmiobocznej, wieży czworobocznej oraz domu w kształcie litery L.







 Całość otaczała szeroka na 20 m. i głęboka na 1,5m fosa. Dzięki specjalnemu przekopowi łączącemu ją z Pilicą była stale wypełniona wodą.  





Ośmioboczna wieża inowłodzkiego zamku jest jedynym przykładem wieży w Polsce wzniesionej z łamanego kamienia.








Wejście do niej prowadziło jedynie ze wschodniego muru obwodowego. Zadaniem wieży była kontrola przeprawy oraz całej doliny i miasta a także obrona wjazdu na zamek.








Brama wjazdowa znajdowała się w murze wschodnim około 5m od wieży.  Do bramy prowadził drewniany most przerzucony nad otaczającą zamek fosą. 






We wschodniej części kurtyny południowej znajdowała się wieża na planie prostokąta. Także w jej przypadku trudno ocenić wysokość oraz formę zwieńczenia.






 Wejście do wieży było możliwe z murów oraz z poziomu dziedzińca. Zabudowę wewnętrzną zamku tworzyły dwa skrzydła zachodnie i północne.








 Prawdopodobnie były piętrowe  z poddaszem, kryte dachówką i oba miały po trzy izby. Pomieszczenia przyziemia dostępne były z dziedzińca, na piętro prowadziły drewniane schody i ganek.






 Główne komnaty mieszkalne znajdowały się w skrzydle zachodnim, o czym może świadczyć umiejscowiona w narożniku płd-zach kuchnia. Skrzydło północne miało zapewne charakter gospodarczy.






Odwiedziliśmy w maju 2018r.