Zamek
wzniesiony został w stylu gotyckim, na kępie otoczonej wodami
Rgielewki. Jego budowę rozpoczął ok. 1425 roku prymas Wojciech
Jastrzębiec, biskup poznański, krakowski i arcybiskup gnieźnieński.
Następni właściciele wsi, Russoccy i Szczawińscy, nie zmienili znacząco
wyglądu zamku.
Zniszczony
w 1656 r. przez wojska szwedzkie, zamek popadł w ruinę już w XVIII
wieku. Do dnia dzisiejszego zachowała się cześć wieży bramnej, szczątki
murów przedbramia oraz fragmenty murów budynków mieszkalnych.
Pierwotny zamek składał się z dwóch równolegle usytuowanych,
trzykondygnacyjnych budynków mieszkalnych zamkniętych w obwodzie murów
obronnych o wymiarach 21 x 25 m.
Na utworzony przez nie wąski, brukowany
dziedziniec prowadziła od południowego wschodu brama wjazdowa. W
narożniku znajdowała się wieloboczna wieżyczka. Zamek w takiej postaci
stanowił charakterystyczny przykład siedziby rycerskiej z pierwszej
połowy XV wieku.
W
drugiej połowie tegoż wieku otoczono go zewnętrznym obwodem niskich
murów (38 x 41 m), tworząc międzymurze o szerokości ok. 7 metrów.
Wzniesiono też nowe przedbramie. Na początku XVI wieku na jego murach
stanęła trzykondygnacyjna, czworoboczna wieża dekorowana blendami, a
przed nią – przedbramie wzmocnione skarpami.
W
północno-wschodniej części międzymurza powstał nowy budynek,
prawdopodobnie lamus, częściowo wystający poza linię zewnętrznego muru.
Na początku XVII wieku połączono wąskim skrzydłem dwa budynki
mieszkalne, zmniejszając tym samym powierzchnię dziedzińca.