GRODNO

Zamek Grodno wybudowany został na szczycie góry Choina (ok. 450 m n.p.m.) na styku Gór Wałbrzyskich i Sowich.

 Warownia wznosi się nad doliną rzeki Bystrzycy Świdnickiej, dawniej zwaną Śląską Doliną. Zamek Grodno jest jednym z najbardziej malowniczo położonych zamków na Śląsku.

  Dzieje zamku Grodno sięgają zamierzchłych czasów. Jedna z legend podaje, że już w 800 r. pewien angielski rycerz założył w tym miejscu czworoboczną drewnianą strażnicę. Dalszą rozbudową obiektu miał się zająć książę Bolesław Wysoki, syn Władysława Wygnańca. Informacje te jednak nie są poparte żadnymi dokumentami i tylko nadają zamkowi pewnej tajemniczości.

 Pierwszy zachowany dokument świadczący o istnieniu zamku pochodzi z 1315 r., wymieniony jest w nim zamek o nazwie Kinsberg i burgrabia Kilian von Haugwitz. W tym czasie, podobnie jak duża część południowego Dolnego Śląska, zamek stanowił część księstwa świdnicko-jaworskiego.

 Jako główną przyczynę budowy warowni podaje się zabezpieczenie szlaku handlowego, który biegł poniżej zamku, w dolinie rzeki Bystrzycy. Powszechnie budowę murowanego zamku przypisuje się Piastowi Śląskiemu księciu Bolkowi I Surowemu.

 W I połowie XIV w., za panowania księcia Bolka II Małego, rozbudowany został zamek górny, który wtedy składał się już z wieży obronnej, dwóch kamiennych budynków stanowiących pomieszczenia załogi, wieży bramnej, drewnianych zabudowań gospodarczych oraz dużego dziedzińca. Wszystko to otoczone było grubym murem obronnym.

Za sprawą Macieja von Logau w 1545 r. zaniedbany zamek został przebudowany w nowym renesansowym stylu. Prace te kontynuował do 1587 r. jego syn – Jerzy von Logau.

 W ramach przebudowy powstał dolny dziedziniec otoczony murem obronnym z pięcioma bastejami, brama wejściowa z budynkiem mieszkalnym, piekarnia, łaźnia i budynki gospodarcze.

 Z tego okresu przebudowy pochodzą również interesujące detale rzeźbiarskie i architektoniczne, zwłaszcza portale z szarego piaskowca w pomieszczeniach zamku górnego oraz zaliczany do najpiękniejszych na Śląsku portal budynku przedbramia. 

Odwiedziliśmy w listopadzie 2011r. 

                  FRYDLANT ZAMEK 

Na szczycie bazaltowego wzgórza w parku ponad miastem wznosi się zamek. Jego pierwowzór powstał w XIII w. Liczni właściciele dokonywali licznych przeróbek, toteż dzisiejszy zamek łączy mnóstwo rozmaitych form architektonicznych.

Najstarszym elementem jest cylindryczna wieża tzw. Indica, w dawnych czasach służąca jako latarnia.

 Odwiedziliśmy 12 listopada 2011r.

 

                                                            FRYDLANT

Odwiedziliśmy w listopadzie 2011r. 

Chobienia

                 CHOBIENIA

Przypuszcza się, że w XIII wieku mógł powstać w Chobieni zamek, który strzegł przeprawy przez Odrę lub był myśliwskim zamkiem książęcym.

 Według lokalnych podań zamek ten miał powstać w roku 1209 i być ufundowany przez księcia Henryka Brodatego.

 Nie wiadomo gdzie usytuowana była ta budowla, ale w roku 1910 odkryto w sąsiedztwie obecnego pałacu i w czasie prac ziemnych fundamenty starych murów. 

Pierwsze pisemne podania o zamku pochodzą dopiero z początku XIV wieku. W XIV i XV stuleciu rodzina von Dohna mająca prawa nad miastem nie rezydowała w Chobieńskim zamku. Tu przebywał prawdopodobnie ich urzędnik.

 W zamku zamieszkał dopiero Georg von Kottwitz (po roku 1504). Nowożytny pałac pozostał siedzibą rodzin von Kottwitz i von Seydlitz aż do końca XVII w. Na polecenie cesarza dobra w Chobieni sprzedano w roku 1691 katolikowi, hrabiemu Rzeszy Christophowi Wentzelowi von Nostitz Und Reineck ze śląskiej linii rodu z Czochy, gubernatorowi kolejno w Głogowie, w Legnicy i w Świdnicy. Hrabiowie von Nostitz nie rezydowali w pałacu. Po roku 1933 pałac był własnością miasta, a w 1943/4 użytkowany był na cele szkolne.

Styl obecnego pałacu wskazuje, że powstawał etapowo około 1530- 1630 roku wokół wewnętrznego dziedzińca. Powstał w ten sposób dwór wodny otoczony fosą. 

Najstarszym wydaje się być skrzydło południowe flankowane alkierzami i zawierające centralnie usytuowaną wieżę bramną. W roku 1583 dwór przebudowany został przez Georga von Kottwitz młodszego.

 Powstały wówczas malowane renesansowe stropy, w tym jeden z datą 1583 oraz heraldyczne malowidła ścienne z herbami spokrewnionych rodzin.

 W latach dwudziestych XVII w. zbudowano najnowsze skrzydło zachodnie z wielka salą na piętrze. 

Wówczas powstał też wystrój elewacji utrwalony na rycinie z poł. XVIII w. Elewacje przeprute były rzędami okien. Ściany szczytowe elewacji bocznych oraz połacie dwuspadowych dachów ozdobiono dekoracyjnymi szczytami. 

W 1722 roku pałac spłonął i został odbudowany nie tracąc swego dawnego stylistycznego charakteru. Bryłę pałacu przekształcono około połowy XVIII w. Po 1759 roku powstały: portal balkonowy z herbami Carla Sigismunda von Gellhorn i jego żony, poprzedzany schodami oraz taras i schody do ogrodu przy skrzydle zachodnim.

 W roku 1905 nastąpiła przebudowa i renowacja pałacu. Przeprowadzono tez konserwację odkrytych stropów i malowideł ściennych. Istniał wówczas jeszcze piaskowy portal z roku 1584. Kolejny remont pałacu przeprowadzono w roku 1933. Prace zabezpieczające przeprowadzono w latach 1983- 1990.

Odwiedziliśmy w listopadzie 2011r.