ZAMEK GRODZIEC
Na bazaltowym, powulkanicznym, stromym wzgórzu - 389 m n. p. m. w malowniczej scenerii wznosi się bajeczna budowla - Zamek Grodziec.
Pierwsza potwierdzona wzmianka o Grodźcu pochodziła z bulli papieża Hadriana IV z 23 kwietnia 1155 r.
W 1175 r. książę Bolesław Wysoki wystawił tu przywileje cystersom z Lubiąża. Za czasów jego następcy – Henryka Brodatego – drewniano – ziemny gród zastąpiono murowanym.
Fundację zamkowego kościoła przypisuje się św. Jadwidze. W XIV i częściowo XV w. zamek stanowił własność rycerskiego rodu Bożywojów.
W okresie wojen husyckich budowla została zdobyta i splądrowana przez oddziały husytów.
W 1470 r. odkupił go książę legnicki Fryderyk I. Sprowadzeni przez niego mistrzowie murarscy z Wrocławia, Legnicy i Görlitz nadali założeniu obecny układ przestrzenny.
Po śmierci księcia prace kontynuowano z polecenia jego syna, Fryderyka II. W ich efekcie Grodziec stał się jedną z piękniejszych rezydencji gotycko-renesansowych na Śląsku.
Zwieńczenie prac zbiegło się ze ślubem księcia z księżną Sofią von Hohenzollern. Z tej okazji zorganizowano w zamku przyjęcie i słynny turniej rycerski.
W latach wojny 30-letniej zamek został zdobyty i spalony przez wojska księcia Albrechta Wallensteina.
Ponieważ skala zniszczeń była ogromna i warownia nie miała już większej wartości militarnej, po wojnie zdecydowano o wysadzeniu części obwarowań.
W XVII i XVIII stuleciu czyniono próby odbudowy Grodźca, nie zakończyły się one jednak większymi sukcesami.
Dopiero w roku 1800, kiedy właścicielem dóbr został książę Rzeszy Jan Henryk VI von Hochberg z Książa i Mieroszowa, podjęto poważniejsze prace konserwatorskie i rekonstrukcyjne.
Na krótko przerwał je okres kampanii napoleońskiej, ale już w latach 30, XIX stulecia zamek stał się celem licznych wypraw turystycznych.
Uchodził w owym czasie za pierwszy w Europie zabytek specjalnie przystosowany do celów turystycznych.
Odwiedziliśmy w maju 2013r.
CHOCIANÓW
Zamek wybudował książę świdnicki Bolko I w latach 1297-99, w celu
umocnienia granicy swojego księstwa od strony księstwa głogowskiego.
W
następnych wiekach zamek należał do księstwa legnicko-brzeskiego. Książę
Ludwik II podarował zamek swej żonie Elżbiecie, która z kolei w 1444
roku sprzedała braciom Krzysztofowi i Mikołajowi von Dornheim.
Posiadali
oni zamek do 1507 roku. W następnych latach zamek znajdował się w
posiadaniu rodzin von Nostitz, von Stosch i von Dohn. Około roku 1600
zamek został przebudowany. Następna przebudowa w stylu barokowym miała
miejsce w latach 1728-32.
Działania wojenne w 1945 spowodowały poważne zniszczenia obiektu. W
latach powojennych został częściowo zabezpieczony. Obecnie pozostałości
zamku znajdują się w rękach prywatnych. Nowy właściciel prowadzi remont
mocno zdewastowanej budowli.
Z
pierwotnego założenia do naszych czasów zachowała się jedynie kwadratowa
dołem gotycka wieża z rokokowym hełmem oraz resztki murów obwodowych.
Odwiedziliśmy w maju 2013r.
JĘDRZYCHÓW
Budynek okresowo pełnił funkcję zboru ewangelickiego, który początkami sięga warowni wzniesionej w 1295 r. przez księcia głogowskiego Henryka III.
W 1331 r. budowla przeszła w ręce Zygmunta Krzysztofa von Rottenberg. Natomiast w 1361 r. Henryk V postanowił sprzedać zamek wraz z Polkowicami i Chobienią.
W 1488 r., po przejęciu Głogowa przez Macieja Korwina w zamku znalazł schronienie Jan II Żagański, ostatni książę głogowsko-żagański z dynastii piastowskiej.
Zamek ponownie zniszczono w XVII wieku, podczas wojny trzydziestoletniej – 12 września 1642 r. spalony przez wojska austriackie, a następnie zniszczony przez wojska szwedzkie. Nie odbudowano go.
W 1744 r. właścicielem ruin stał się Chrystian von Busse, który w 1750 r. wzniósł tu świątynię ewangelicką. W 1884 r. obok budowli dobudowano neogotycką, wolno stojącą wieżę-dzwonnicę.
Zamek zbudowano na planie czworoboku, z dwóch stron posiada dobudówki. Jest trzykondygnacyjny. Pokryto go czterospadowym łamanym dachem. Plac wokół kompleksu jest otoczony owalnym murem kamiennym. Wolno stojącą dzwonnicę wzniesiono w stylu neogotyckim.
W 1903 r. budynek odrestaurowano. Nabożeństwa odbywały się w nim do 1945.
Podczas II wojny światowej zabudowania zostały ponownie zniszczone i pozostały nieodbudowane.
Po II wojnie światowej rozpoczęła się jego stopniowa dewastacja. Pomieszczenie na parterze budowli służyło jako kaplica grzebalna miejscowej szlachty. W budynku zachowały się sale o gotyckich sklepieniach.
Do początku XXI wieku zachowały się sklepione pomieszczenia zamkowe oraz ślady fosy. Obiekt jest wpisany do rejestru zabytków; obecnie znajduje się w stanie daleko posuniętej dewastacji.
Odwiedziliśmy w maju 2013r.
