CZARNY BÓR
Gotycki zamek zbudowano prawdopodobnie w 1355 roku - XIV w. przez księcia świdnicko-jaworskiego Bolka II Małego.
Zachowały się fragmenty murów i kolista baszta z granitu. Nie jest znana dokładna data powstania zamku z powodu braku ścisłych historycznych dokumentów. Jednakże na podstawie analizy wydarzeń historycznych można w przybliżeniu określić czas jego powstania, datując to na przełom XIII i XIV wieku, a nie jak to się podaje w wielu publikacjach - połowa XIV wieku.
Strzegł on szlaku handlowego prowadzącego z Czech. Wybudowany został na niewielkim "wzgórzu" otoczonym podmokłymi łąkami. Bagna stanowiły jego naturalną ochronę, dodatkowo wokół zamku była wykonana fosa. W połowie wieku XIV zamek stał się zbójnicką siedzibą. Został on odzyskany zbrojnie przez księcia w 1355 roku, o czym wspomina pierwszy zachowany dokument wspominający o zamku.
Przez kilkadziesiąt lat zamek zmieniał właścicieli, był niszczony i odbudowywany. Kres jego istnienia położył pożar w 1755 roku. Od tego czasu pozostaje on w ruinie. Do naszych czasów zachowała się tylko część wieży i fragmenty murów. Samo położenie wieży jest nietypowe, gdyż zazwyczaj wieże były budowane na wzgórzach i górach.
Ta budowla została wybudowana na podmokłych łąkach w dolinie rzeki Lesk. Obecnie wśród kępy lasu jest mało widoczna z daleka jej ruina. Czas zrobił już swoje, wieża coraz bardziej się rozpada.
Odwiedziliśmy w sierpniu 2014r.
niedziela, 31 sierpnia 2014
Dwór Czarne
DWÓR CZARNE
Caspar Schoff w 1559 r. rozpoczął budowę murowanego dworu, kamiennego, piętrowego z dziedzińcem, otoczonego murami obronnymi i wieżą bramną, wysuniętą przed lico murów obwodowych.
Całość została otoczona nawodnioną fosą. Po Schaffgotschach dwór przejął w 1584 r. Gregorius von Kahlen.
W 1606 r. właścicielem Czarnego został Friedrich von Nimptsch z Sokołowca.
W lipcu 1623 r. we dworze wybuchł pożar. Z 1656 r. pochodzi wiadomość, że Ernst von Nimptsch ukończył budowę i rozbudowę dworu, który uzyskał kształt zbliżony do obecnego.
Prace remontowe prowadzone w latach 20. XVIII w. spowodowały likwidację renesansowych szczytów. W 1679 r. Ernst von Nimptsch sprzedał majątek Czarne miastu Jelenia Góra.
W 1718 r. spłonęły bliżej nieopisane części zamku, które zdaniem Scholzego zostały odbudowane. Wtedy wieża otrzymała barokowy hełm znany z ryciny, a do skrzydła wschodniego dobudowano równoległy budynek o tej samej wysokości.
Około 1885 r. nastąpiła przebudowa i modernizacja dworu; zredukowano bryłę o skrzydło wschodnie i rozebrano ściany szczytowe, a dachy otrzymały dzisiejszy wygląd dwuspadowy. Do przełomu wieku dzierżawcami majątku byli panowie Weidner i Marz. Od 1921 do 1945 r. mieszkała tu rodzina Rahm. W latach 1983-1987 przeprowadzono remont i rewaloryzację dworu.
Obiekt jest założony na czworokątnym rzucie z wewnętrznym dziedzińcem dostępnym przez most, bramę i ozdobny renesansowy portal. Założenie obiegała głęboka fosa wypełniona wodą. Na osi kamiennego mostu, znajdowała się wieża bramną.
Obiekt 4-skrzydłowy z wewnętrznym dziedzińcem. W jednym z narożników zachowała się wieża z kluczowymi otworami strzelniczymi. Wystrój architektoniczny dopełniają w fasadzie obramienia okienne profilowane w piaskowcu. Z wystroju wnętrza zachowały się sklepienia na parterze oraz bogato profilowane stropy drewniane. Na ścianach pozostały fragmenty renesansowych malowideł z motywami roślinnymi.
Odwiedziliśmy w sierpniu 2014r.
Caspar Schoff w 1559 r. rozpoczął budowę murowanego dworu, kamiennego, piętrowego z dziedzińcem, otoczonego murami obronnymi i wieżą bramną, wysuniętą przed lico murów obwodowych.
Całość została otoczona nawodnioną fosą. Po Schaffgotschach dwór przejął w 1584 r. Gregorius von Kahlen.
W 1606 r. właścicielem Czarnego został Friedrich von Nimptsch z Sokołowca.
W lipcu 1623 r. we dworze wybuchł pożar. Z 1656 r. pochodzi wiadomość, że Ernst von Nimptsch ukończył budowę i rozbudowę dworu, który uzyskał kształt zbliżony do obecnego.
Prace remontowe prowadzone w latach 20. XVIII w. spowodowały likwidację renesansowych szczytów. W 1679 r. Ernst von Nimptsch sprzedał majątek Czarne miastu Jelenia Góra.
W 1718 r. spłonęły bliżej nieopisane części zamku, które zdaniem Scholzego zostały odbudowane. Wtedy wieża otrzymała barokowy hełm znany z ryciny, a do skrzydła wschodniego dobudowano równoległy budynek o tej samej wysokości.
Około 1885 r. nastąpiła przebudowa i modernizacja dworu; zredukowano bryłę o skrzydło wschodnie i rozebrano ściany szczytowe, a dachy otrzymały dzisiejszy wygląd dwuspadowy. Do przełomu wieku dzierżawcami majątku byli panowie Weidner i Marz. Od 1921 do 1945 r. mieszkała tu rodzina Rahm. W latach 1983-1987 przeprowadzono remont i rewaloryzację dworu.
Obiekt jest założony na czworokątnym rzucie z wewnętrznym dziedzińcem dostępnym przez most, bramę i ozdobny renesansowy portal. Założenie obiegała głęboka fosa wypełniona wodą. Na osi kamiennego mostu, znajdowała się wieża bramną.
Obiekt 4-skrzydłowy z wewnętrznym dziedzińcem. W jednym z narożników zachowała się wieża z kluczowymi otworami strzelniczymi. Wystrój architektoniczny dopełniają w fasadzie obramienia okienne profilowane w piaskowcu. Z wystroju wnętrza zachowały się sklepienia na parterze oraz bogato profilowane stropy drewniane. Na ścianach pozostały fragmenty renesansowych malowideł z motywami roślinnymi.
Odwiedziliśmy w sierpniu 2014r.
Dąbrówka Górna
DĄBRÓWKA GÓRNA
Pałac w Dąbrówce Górnej wzniesiono w połowie XVII wieku, jednak przypuszcza się już wcześniej istniała tutaj tego typu budowla o charakterze obronnym.
Jak podaje legenda, mieszkała tutaj królewna Dąbrówka, która została pochowana w srebrnym sarkofagu w starej części zamczyska.
Pierwszymi znanymi właścicielami posiadłości jest rodzina Rogoyskich, która zakupiła ją w 1490 roku i rezydowała niepodzielnie do XVIII wieku. Kolejnym był Jerzy Ludwik von Dalwig, który sprzedał ją w 1850 roku Walterowi von Teichmann – Logischen.
Pałac okala rozległy park, w którym możemy zadumać się nad grobami ostatnich właścicieli zamku, rodziny Teichmann – Logischen.
Okazałe starodrzewie i ciekawe okazy flory prawnie chronione (bluszcz pospolity, ziemowit jesienny, kalina koralowa) możemy spotkać w parku przypałacowym. Tu również znajduje się staw o powierzchni 4.30 ha oraz legendarnym źródełkiem św. Jadwigi. Jak głosi legenda, św. Jadwiga podczas podroży po Śląsku zatrzymała się przy nim i piła z niego wodę, która ma ponoć moc uzdrawiającą.
Odwiedziliśmy w sierpniu 2014r.
Pałac w Dąbrówce Górnej wzniesiono w połowie XVII wieku, jednak przypuszcza się już wcześniej istniała tutaj tego typu budowla o charakterze obronnym.
Jak podaje legenda, mieszkała tutaj królewna Dąbrówka, która została pochowana w srebrnym sarkofagu w starej części zamczyska.
Pierwszymi znanymi właścicielami posiadłości jest rodzina Rogoyskich, która zakupiła ją w 1490 roku i rezydowała niepodzielnie do XVIII wieku. Kolejnym był Jerzy Ludwik von Dalwig, który sprzedał ją w 1850 roku Walterowi von Teichmann – Logischen.
Pałac okala rozległy park, w którym możemy zadumać się nad grobami ostatnich właścicieli zamku, rodziny Teichmann – Logischen.
Okazałe starodrzewie i ciekawe okazy flory prawnie chronione (bluszcz pospolity, ziemowit jesienny, kalina koralowa) możemy spotkać w parku przypałacowym. Tu również znajduje się staw o powierzchni 4.30 ha oraz legendarnym źródełkiem św. Jadwigi. Jak głosi legenda, św. Jadwiga podczas podroży po Śląsku zatrzymała się przy nim i piła z niego wodę, która ma ponoć moc uzdrawiającą.
Odwiedziliśmy w sierpniu 2014r.
sobota, 30 sierpnia 2014
Góra
GÓRA
Zamek zbudowano w południowej części miasta na przełomie XIV i XV w., być może na miejscu dawniejszego grodu.
Założony na czworoboku z kolistymi basztami na narożach i włączony w obręb murów miejskich.
Przebudowa zamku na więzienie w XIX w. zniszczyła zupełnie dawne wnętrza. Obecnie zachowały się jedynie fragmenty gotyckich fasad i kwadratowa wieża, restaurowana ostatnio w 1960 r.
Do tego obiektu w roku 1890 dobudowano część ze szczytami schodkowymi. Pierwotnie budynek ten pełnił funkcję wieży strażniczej i spełniał funkcje usługowe w stosunku do zamku, usytuowanego poza nim, w kierunku południowo - wschodnim.
Mieściła się tam zbrojownia, pomieszczenia dla strażników, a po przebudowaniu również cele dla więźniów - stąd obecna nazwa "więzienie".
Odwiedziliśmy w sierpniu 2014r.
Zamek zbudowano w południowej części miasta na przełomie XIV i XV w., być może na miejscu dawniejszego grodu.
Założony na czworoboku z kolistymi basztami na narożach i włączony w obręb murów miejskich.
Przebudowa zamku na więzienie w XIX w. zniszczyła zupełnie dawne wnętrza. Obecnie zachowały się jedynie fragmenty gotyckich fasad i kwadratowa wieża, restaurowana ostatnio w 1960 r.
Do tego obiektu w roku 1890 dobudowano część ze szczytami schodkowymi. Pierwotnie budynek ten pełnił funkcję wieży strażniczej i spełniał funkcje usługowe w stosunku do zamku, usytuowanego poza nim, w kierunku południowo - wschodnim.
Mieściła się tam zbrojownia, pomieszczenia dla strażników, a po przebudowaniu również cele dla więźniów - stąd obecna nazwa "więzienie".
Odwiedziliśmy w sierpniu 2014r.
Dziewin
DZIEWIN
Zamek w Dziewinie wznieśli książęta legniccy w pierwszej połowie XIII wieku.
Od końca XIII wieku przeszedł w ręce prywatne, kupił go Otton von Zedlitz. Kilkukrotnie zmieniał właścicieli, a w 1508 roku kupiła go rodzina von Kanitz.
W latach 1558-1566 rodzina von Kanitz przebudowała zamek na renesansowy dwór.
Podczas przebudowy, której dokonał w 1700 roku nowy właściciel H.F. Mütschelnitz, do istniejącego budynku zostało dobudowane skrzydło wschodnie a całości został nadany styl barokowy.
Od 1721 roku do końca drugiej wojny światowej była tu siedziba rodu von Schweinitz. W latach 1860-1889 przebudowali oni rezydencję. Zlikwidowano wówczas między innymi latrynowe wykusze.
Podczas działań wojennych w 1945 roku dwór został zniszczony i nie podniósł się już z ruin.
Zamek w Dziewinie wznieśli książęta legniccy w pierwszej połowie XIII wieku.
Od końca XIII wieku przeszedł w ręce prywatne, kupił go Otton von Zedlitz. Kilkukrotnie zmieniał właścicieli, a w 1508 roku kupiła go rodzina von Kanitz.
W latach 1558-1566 rodzina von Kanitz przebudowała zamek na renesansowy dwór.
Podczas przebudowy, której dokonał w 1700 roku nowy właściciel H.F. Mütschelnitz, do istniejącego budynku zostało dobudowane skrzydło wschodnie a całości został nadany styl barokowy.
Od 1721 roku do końca drugiej wojny światowej była tu siedziba rodu von Schweinitz. W latach 1860-1889 przebudowali oni rezydencję. Zlikwidowano wówczas między innymi latrynowe wykusze.
Podczas działań wojennych w 1945 roku dwór został zniszczony i nie podniósł się już z ruin.
Po wojnie w Dziewinie mieściły się biura lokalnego PGR-u. Nie remontowany budynek stopniowo chylił się ku upadkowi. Na początku naszego wieku zawaliły się pierwsze części dachu razem z dwoma ozdobnymi renesansowymi szczytami.
Pięć lat później ktoś wyrwał XIX-wieczne kute kraty z okien.
Ostatnia katastrofa miała miejsce na jesieni 2006 roku – zawalił się najwyższy szczyt dworu razem z dachem.
Odwiedziliśmy w sierpniu 2014r.
Subskrybuj:
Posty (Atom)







