Pozostałe zamki

  W kolejności dodawania:

Łagów

Chęciny

Gniew

Golub-Dobrzyń

Janowiec nad Wisłą

Kazimierz Dolny

Iłża

Ujazd

Darłowo 

Krąg 

Kwidzyn

Tuczno

Oybin

Drahim 

Solec nad Wisłą

Papowo Biskupie

Raciążek 

Radzyń Chełmiński 

Bobrowniki

Gołańcz 

Szubin

Pakość 

Bierzgłowo

Borysławice Zamkowe 

Bytów

Koło 

Kruszwica 

Szydłowiec

Sandomierz 

Świecie nad Wisłą 

Kurzętnik

 

 

 

 

 

                               ŁAGÓW

 

 

 

 

 

 

 Zamek Joannitów został zbudowany na przesmyku dwóch  jezior Trześniowskiego i Łagowskiego na wzgórzu otoczonym zabytkowym parkiem z wieloma pomnikami przyrody.

 

 

Nad zamkiem góruje wieża warowna.

 

 

 

 

 

 Budowę zamku rozpoczął Zakon Joannitów w 1350 r. Szybko został wzniesiony wysoki czworoboczny budynek o wysokości 12 m, następnie wybudowane zostały mury dookoła zamku ze strzelnicami. Na początku XVI w na rozkaz obecnego komandora  Liboriusa von Schapelowa wybudowano 24 metrową wieżę. Podczas wojen, oraz najazdu Szwedów zamek znacząco nie ucierpiał. W 1810 roku zamek stał się własnością Prus, a potem własnością prywatną.

 



Lokalizacja: województwo lubuskie,  powiat świebodziński, gmina Łagów, na północ od szosy E30, na terenie Łagowskiego Parku Krajobrazowego.

Data odwiedzenia maj 2008r.

 

 

 

 

                              CHĘCINY

 

 

 

 

 

Zamek chęciński wniesiono na przełomie XIII i XIV w. Pierwsza wzmianka o warowni pochodzi z 1306 r. 

 

 

Pierwszy zamek powstał a planie nieregularnego wieloboku. Dziedziniec otaczały wysokie na 9m mury ze strzelnicami i gankiem dla straży.

 

 

 

 Od wschodu i zachodu zamku broniły dwie wysokie cylindryczne wieże o murach grubych na 2 metry. Wjazd do zamku prowadził most wsparty na kamiennych filarach biegnący nad sztuczną fosą.

 

 

W XV w. zamek rozbudowano. Wzmocniono budynek bramny a od strony zachodniej wzniesiono tzw. zamek niższy.

 

 

 

W poł. XVI w. warownię strawił pożar. Po raz kolejny zamek ucierpiał podczas potopu szwedzkiego. a ostatecznym ciosem było zdobycie go przez Szwedów w 1707 r. 

 

 

 

Do dziś zachowały się trzy wieże, na jednej z nich urządzono taras widokowy, zachowały się również mury obwodowe i budynek bramny.    

 

 

Lokalizacja: 15 km na pd-zach od Kielc przy drodze nr. 7 prowadzącej do Krakowa.

Odwiedzono lipiec 2010r.

 

 

 

 

                                       GNIEW

 

 

 

 

 



Budowę krzyżackiego zamku rozpoczęto w 1283 r. Wybudowano go na terenie najwyżej położonym, u ujścia Wierzycy do Wisły. Budowa trwała około 40 lat. Najpierw zbudowano wysokie mury z wieżyczkami i potężną basztę oraz budynki mieszkalne. Później podwyższono mury i wieżyczki a dziedziniec zamknięto dwoma budynkami. Wybudowano ganki obronne wzdłuż murów. Główny budynek otaczało przedzamcze gospodarcze i mieszkalne.

 

Gniew był pierwszym zamkiem krzyżackim na zachodnim brzegu Wisły, a z czasem stał się jednym z najważniejszych ośrodków w całym Państwie Zakonnym. W 1463 r. warownia przeszła w ręce polskie i była siedzibą starostów. W 1626 r. twierdzę zajęli Szwedzi i okupowali ją przez dwa lata. W 1772 zamek zajęły wojska pruskie i zamieniono go w magazyn. W poł. XIX w. urządzono tu więzienie. Po I wojnie Gniew wrócił do Polski, w warowni była siedziba starostwa a później magazyn amunicji. Po II wojnie w zachowanym skrzydle stacjonowała jednostka wojskowa.

 

 

 Zamek  1971r.


 Lokalizacja: leży w pd części woj. pomorskiego ok. 17 km od Kwidzyna

odwiedzono lipiec 2011



 

                              GOLUB-DOBRZYŃ

 



 

  Budowę zamku rozpoczęto około 1300 r. Najpierw wzniesiono mur obwodowy, potem dobudowano do niego cztery skrzydła wokół dziedzińca, wieżę i gdanisko. 300 lat później powstała zasadnicza forma warowni. Składała się ona z właściwego zamku na planie prostokąta i podzamku.

 

 

 

 

Twierdza osłaniała granicę polsko - krzyżacką. Przez kolejne stulecia przebudowywano warownię. Pełniła też różne funkcje: była siedzibą starosty, zorganizowano tu lazaret, więzienie a nawet  wiejską szkołę.

 


 

Lokalizacja: woj. kujawsko-pomorskie ok 35 km. od Torunia.

odwiedzono lipiec 2011  

 

 

 

 

                                   JANOWIEC NAD WISŁĄ

 

 

Zamek w Janowcu nad Wisłą, został wzniesiony w latach 1508-1526. Rozbudowywany w ciągu wieków, stał się jedną z piękniejszych rezydencji magnackich w ówczesnej Polsce. Autorami tych zmian byli wybitni rzeźbiarze i architekci.

 

 

 

Janowiecki zamek  był wielokrotnie miejscem ważnych wydarzeń historycznych i odwiedzin znaczących postaci. Często gościł tu Jan Kochanowski, w 1672 r. w pięknych zamkowych salach ucztował król Michał Korybut  Wiśniowiecki. 





 Przez cały XIX w. zamek często zmieniał właścicieli, których nie było stać na jego utrzymanie

W latach 1809-1813 był zniszczony przez wojska rosyjskie i austriackie. Popadając w ruinę stał się źródłem pozyskiwania materiałów budowlanych.

 

 

 

W 1931 r.  ruiny nabył Leon Kozłowski, który był ich ostatnim prywatnym właścicielem przez blisko 50 lat.

 

W 1975r.  zamek kupił Skarb Państwa, Przekazując go Muzeum Nadwiślańskiemu w Kazimierzu Dolnym.

 

Lokalizacja: woj. lubelskie, powiat puławski, gmina Janowiec

Odwiedzono wrzesień 2010r.

 

 

 

 

 

 

 

 

 




                          KAZIMIERZ DOLNY

 

 

 

 


Zamek w Kazimierzu Dolnym został wzniesiony w pierwszej połowie XIV wieku na wzgórzu w pobliżu wieży obronnej, zbudowanej wcześniej, prawdo podobnie na przełomie XIII i XIV wieku za panowania Władysława Łokietka. Obie budowle miały strzec znajdującej się nieopodal przeprawy przez Wisłę na przebiegającym tędy szlaku handlowym i kontrolować płynące Wisłą statki. Jednocześnie zamek pełnił funkcję komory celnej.

Pierwotne zabudowania zamkowe wzniesiono w stylu gotyckim. Była to piętrowa budowa z  dwoma czworobocznymi wieżami. W XV stuleciu zamek został powiększony. Dobudowano wówczas dwa skrzydła mieszkalne i ceglaną wieżę. 

W  latach 1509-1644 warownia kazimierzowska przeszła największe przeobrażenia. Kasztelan krakowski Mikołaj Firlej sfinansował przebudowę zamku w stylu renesansowym. Nadbudowano wówczas skrzydło mieszkalne, wieże zwieńczono attykami i zmodernizowano wnętrza, nadając im charakter rezydencji.

 

 

 

 W latach późniejszych zamkiem władali jeszcze Radziwiłłowie, Lubomirscy, Sapiechowie, Sanguszkowie i Czartoryscy. Kres  świetności budowli nastąpił w wieku XVII. Zniszczona przez wojska szwedzkie w 1655r., węgierskie w 1657 r. i pożar w 1663 r. zaczęła popadać w ruinę. Jeszcze na początku XVIII wieku za panowania Augusta II Mocnego podjęto próby odbudowy z myślą o utworzeniu tu rezydencji pałacowej, ale planów nie zrealizowano. Postępująca dewastacja spowodowała, że w czasie  zaborów władze austriackie nakazały rozebrać zagrożone zawaleniem fragmenty budowli.

 

 

 

Odbudowy zamku już nigdy nie podjęto. Jedynie po II wojnie światowej zabezpieczono pozostałe fragmenty budowli w formie trwałej ruiny i udostępniono do zwiedzania.


 

Odwiedzono: sierpień 2009 i wrzesień 2010r.

 

 

 

 


                                               IŁŻA

 



 

We wczesnym średniowieczu Iłża należała do biskupów krakowskich. w XIII w. istniał tu drewniany gród obronny, zniszczony przez najazdy Tatarów i Litwinów. Na jego miejscu w latach 1328-1347 z inicjatywy biskupa krakowskiego Jana Grota wzniesiono murowany zamek.

 

Zbudowano go na planie nieregularnym, nieco zbliżonym do owalu. Jednym z najstarszych elementów jest okrągła wieża, która powstała w pierwszej poł. XIVw.Później zamek rozbudowano i połączono ze wzniesionymi w tym      samym czasie murami miejskimi. 

 

 

W XV w. wzmocniono bramę, dobudowując od strony pd-zach kwadratową wieżę przedbramną z kamiennymi filarami, na których wznosił się kamienny most.


 

Prace nad rozbudową i upiększaniem założenia trwały jeszcze w XVI w. , budowla stała się wówczas renesansową rezydencją. Mury i wieża bramna zostały wówczas ozdobione attykami, okrągłą wieżę nakryto wysokim, reprezantacyjnym hełmem. W 1588 r. pożar doszczętnie strawił zamek, w czasie odbudowy ponownie go zmodernizowano.

 

 

 

W pierwszych dziesięcioleciach XVII w. zamek został powiększony, wzmocniono wtedy fortyfikacje i powiększono budynki gospodarcze na zamku dolnym.

W czasie potopu szwedzkiego zamek został znacznie zniszczony, jednak przez kolejne sto lat przeprowadzano prace remontowe.

 

 

 

W 1788 r. zamek przeszedł na własność państwa. Urządzono tu szpital wojskowy, a w pozostałych komnatach organizowano publiczne zabawy. Podczas jednej z nich na zamku wybuchł pożar, który doszczętnie go zniszczył.

Zamku nigdy nie udało się odbudować- dziś jest w stanie trwałej ruiny.

 

  Odwiedzono sierpień 2009      lipiec 2010        październik 2011

 

 

 

 

 

                    UJAZD ZAMEK KRZYŻTOPÓR 

 

 

 Zamek został wzniesiony w latach 1627-1644 przez Krzysztofa Ossolińskiego, wojewodę sandomierskiego.

 

 

 

 Nazwa Krzyżtopór pochodzi od  wyrzeźbionego przy bramie wjazdowej krzyża i topora.

Obiekt w Ujeździe  wzniesiono w modnym wtedy włoskim stylu, łączącym funkcje pałacowe z obronnymi. 

 

 

Budowla wyróżniała się idealną symetrią i harmonią, zastosowano w niej wiele niezwykłych w  tamtych czasach rozwiązań architektonicznych m.in. lustra odbijające światło słoneczne, windy, toalety oraz opracowano system wentylacji i ogrzewania. Podobno w sali balowej w sufit wbudowano ogromne akwarium.

 

 

 

W 1655 r. rezydencję zajęli Szwedzi, wtedy też zaczęła się stopniowa dewastacja. W 1770 r. zamek został zniszczony przez wojska rosyjskie. Obecnie znajduję się stanie stałej ruiny. 

   

 



 

 

 

 Odwiedzono lipiec 2010

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                           DARŁOWO

 



 

 

Darłowski zamek Książąt Pomorskich został zbudowany w II poł. XIV w. na sztucznej wyspie utworzonej przez Wieprzę i Kanał Młyński. przetrwał prawie w niezmienionej formie do dziś. 

 


 

  Odwiedziliśmy w sierpniu 2012r.

 

 

                                 KRĄG 

 

 

 

 

 

 

W małej wsi Krąg w województwie zachodniopomorskim znajduje się jedna z najlepiej zachowanych renesansowych siedzib rycerskich na Pomorzu.

 

Zanim w Kręgu powstał zamek, znajdowała się tam XV-wieczna wieża mieszkalno-obronna. Z tego czasu zachowały się jedynie piwnice z trzema strzelnicami nadziemnymi we wschodniej ścianie zamku.

 

Pod koniec XVI wieku mury warowni rozebrano i wybudowano zamek o charakterze obronnym w stylu renesansowym. Nowa rezydencja miała cztery wieże w narożach i była zwieńczona attyką.

 

Zamek przetrwał jednak niecałe sto lat - już w II poł. XVII w. zburzono attykę, dobudowano piętro, dzięki czemu zamek dostał podwójne szczyty od wschodu i zachodu, co stało się charakterystycznym jego wyglądu. 

 

W 1860 r. dobudowano szkrzydło oraz przekształcono elewację północną. 1945 r. Rosjanie urządzili składnicę i punkt przeładunkowy poniemieckiego mienia, a zamek został splądrowany i zdewastowany. Wywieziono z niego wszystkie cenne przedmioty, a następnie go spalono.

 

 

Na początku lat 90. XX w. zamek wystawiono na licytację. Nowi właściciele przywrócili budowlę do świetności. Obecnie mieści się tutaj hotel.

 Odwiedzono sierpień 2012

 

 

 

 

                             KWIDZYN 

 

 

Budowę zamku w Kwidzynie, położonego na prawym brzegu dawnej doliny Wisły rozpoczęto na przełomie XIII i XIV w. Od początku budowla była ściśle związana z sąsiadującym z nią kościołem i pełniła funkcję zamku - klasztoru. Z czasem kościół zyskał prawa katedry, a zamek stał się siedzibą kapituły pomezańskiej. 

 

Kwidzyńska warownia z cegły, wzorowana na budowlach krzyżackich została zbudowana na planie kwadratu o buku długości około 50 m. Pełnienie funkcji obronnej znacznie ułatwiała jej lokalizacja na stromej skarpie, będącej pozostałością po dawnym korycie Wisły. 

 Zamek miał wysokość pięciu pięter i posiadał cztery czworoboczne wieże: główną która pełniła funkcję dzwonnicy i punktu obserwacyjnego, a pozostałe trzy umieszczone w narożnikach murów - wszystkie zwieńczone strzelistymi, czterospadowymi dachami. Droga do zamku wiodła przez znajdującą się po stronie północnej bramę. 

 

 

Z zachodniej ściany zamku sparty na pięciu masywnych arkadach kryty ganek wiedzie do ustawionej w odległości ponad 50 m wieży, wybudowanej w II poł. XIV w. która była przede wszystkim ... toaletą. 

 

 

 Odwiedzono lipiec 2011

 

 

 

 

                     

                                   TUCZNO

 

 

 

Na stromym wzgórzu na przesmyku między Jeziorem Zamkowym a jeziorem Tuczno wznosi się piękny zamek. Jego historia sięga XIV w. 

 

 

 Postawiono na planie zbliżonym do trapezu gotycki zamek został zbudowany z cegieł i kamieni. Budowla z domem mieszkalnym po wschodniej stronie i bramą wjazdową po stronie północnej, została otoczona murami. Na początku XV w. zamek otoczono z trzech stron fosą o szerokości 25 metrów. Pod koniec XV w. rezydencję rozbudowano, jednak kształt który dziś znamy zamek otrzymał dopiero podczas następnych przebudów.

 

Odwiedzono luty 2011

 

 

 

                       OYBIN

 

 


Oybin jest niewielką miejscowością położoną w sercu niemieckiej części Gór Łużyckich.  Najciekawszym obiektem w Oybinie są górujące nad miastem ruiny zamku. Romantyczna ruina  jest jedną z największych atrakcji turystycznych Gór Żytawskich. Zamek zbudowany był w miejscu, przez które już w dawnych czasach przechodził ważny szlak handlowy z Czech do Łużyc.

 

 

 

  Oybin był zasiedlony już w epokach brązu i żelaza, jednak zachowane do dziś na terenie zamku budowle lub ich pozostałości pochodzą dopiero z 13 wieku.

 

 

 

  Na początku 14 wieku zamek został rozbudowany przez Henryka z Lipé, który otrzymał go od Henryka VII jako lenno za zasługi przy wyborze Jana Luksemburskiego na króla Czech. Jednak po różnych sporach politycznych zamek znów przypadł koronie czeskiej, a jego właścicielem został syn Jana, Karol IV. Ten, za swoich rządów, rozbudował istniejące umocnienia zamku, dobudował Dom Cesarski (1346) i gotycki kościół klasztorny celestynów (1366-1384)

 

 

 

 W ciągu następnych dwustu lat, zamek i klasztor stanowiły jedną całość. W roku 1547, zamek z klasztorem i przyległymi terenami uzyskało miasto Żytawa. 

 




Wydarzeniem ostatecznie decydującym o jego losach, był jednak pożar spowodowany uderzeniem pioruna w roku 1577, skutkiem którego cały kompleks doszczętnie spłonął.

 

 

 Do odbudowy już nie doszło, a do zrujnowania przyczyniło się jeszcze odpadnięcie jednej ze skał w roku 1681. Dalsze szkody powstały przy pozyskiwaniu kamienia w dolnej części zamku.

 


 

  Dominantę całego zamku stanowi korpus kościoła klasztornego z typowymi strzelistymi oknami w ścianach zewnętrznych. 

 


 

Kościół, zbudowany za rządów Karola IV, również po stuleciach zachowuje swoją fascynującą atmosferę. W sezonie letnim często odbywają się tu koncerty muzyki poważnej. Sklepiony korytarz z widokowymi oknami, w którym umieszczona była Droga Krzyżowa, prowadzi na teren do dziś używanego cmentarza zamkowego z renesansowymi nagrobkami.

 

 

 

 Na północnym skraju ruiny znajduje się stylowa restauracja z bufetem.

 

 

 

   Schody wyciosane w piaskowcu prowadzą na platformę strażniczą, najwyższe miejsce zamku, z którego rozpościera się wspaniały widok na szczyt Töpfer, Hvozd z kamienną wieżą widokową, niedaleką Żytawę i miasteczko Oybin w dole.

 

 




 

Do zamku można się dostać pieszo, malowniczą ścieżką, miejscami z dość stromym podejściem,

 


 lub podjechać pod sam zamek kolejką kursującą z miasteczka Oybin. Cena biletu wynosi 3€

 


 Cena biletu na zamek wynosi 5€. Przy kasie otrzymujemy dokładny plan zamku z opisami poszczególnych pomieszczeń w języku polskim. Niebywałą atrakcją miasteczka jest kolejka wąskotorowa, jedna z dwóch, jakie zachowały się w Sudetach. Z powodu dzwonu na lokomotywie, który do dziś zapowiada zbliżanie się pociągu, przylgnęła do niej nazwa Kolejka Dzwoneczkowa (Bimmelbahn).

 

 


Latem kursuje kilka razy dziennie, pokonując kilkanaście kilometrów. Składy ciągnie parowa lokomotywka lub zabytkowy wagon silnikowy.

 

 Odwiedziliśmy 4 maja 2013r.

 

 

                      DRAHIM 

 

 

 Warowny zamek drahimski zbudowany został przez rycerski zakon św. Jana (joannitów) w latach 1360–1366, w stylu gotyckim, w miejscu zniszczonego, XII-wiecznego słowiańskiego grodu plemienia Drawian. Obok zamku przebiegał szlak solny, który wiódł od południowych państw Europy na północ.

 


 

 Zespół obronny zlokalizowano na wąskim 60-metrowym przesmyku między jeziorami: Drawsko i Żerdno, w miejscu zniszczonego wczesnośredniowiecznego, słowiańskiego grodziska.

 

 

 Teren pod zabudowę został sztucznie podwyższony o 6 m i uformowany w kopiec o wym. 50 x 50 m. Zamek został zbudowany z głazów granitowych oraz z cegły na planie czworoboku.

 

 Część południową obiektu stanowiło niegdyś dwu bądź trzykondygnacyjne skrzydło, gdzie w przyziemiu urządzono pomieszczenia gospodarczo-więzienne, a na wyższych kondygnacjach – mieszkalne komnaty. 

 

 


 

Zamek nie posiadał wieży. Został natomiast otoczony murami warownymi, na których usytuowano hurdycje (rodzaj ganku) ze schodami.


 

 W murze znajdowały się liczne otwory strzelnicze. W kurtynie północnej został usytuowany wjazd do zamku, który został wzmocniony basztą bramną.

 


 

 

 Odwiedziliśmy w lutym 2011 r.

 

 

 

                  SOLEC NAD WISŁĄ

 

 


 Solecki zamek wznosił się na krawędzi skarpy doliny Wisły, w pobliżu centrum miasteczka. Był ważnym punktem obronnym.

 


 

 Jego wystawienie przypisuje się Bolesławowi Śmiałemu (1060), odrestaurowanie Kazimierzowi Wielkiemu. 

 



Zamek rozbudowano w XV w., a gruntownie przebudowano w XVI w. - należał wówczas do rodziny Zbaraskich. Po raz ostatni dawny blask próbowano przywrócić zamkowi w XVIII w. (wcześniej uległ zniszczeniu w czasie potopu szwedzkiego), ale od tego czasu stopniowo ulegał on zniszczeniu.  Do dziś zachowały się jedynie fragmenty murów i wieży zamkowej.

 



W pobliżu można podziwiać wiklinową replikę soleckiego zamku. Stoi ona w sąsiedztwie Gminnego Ośrodka Kultury. 

 



http://www.youtube.com/watch?v=XasFnVlmWZM

Odwiedziliśmy w sierpniu 2009 r.

 

 

 

                PAPOWO BISKUPIE 

 

 



 

 Krzyżacka warownia powstała ok. 1280 roku jako siedziba komtura (od XV wieku wójta).

 



 

 

 Składała się z zamku właściwego zbudowanego na planie kwadratu o boku 40 m oraz przedzamcza od strony północnej i wschodniej. 

 



 

 

 Zamek właściwy posiadał niewielki wewnętrzny dziedziniec z drewnianymi krużgankami.
Obronę twierdzy zapewniała fosa, mur obwodowy oraz wody pobliskiego jeziora Papowskiego. 

 

 

 


 

 

Przypuszcza się, że w narożnikach zamku właściwego znajdowały się baszty.

 

 




 

 Polacy dwukrotnie zdobywali z powodzeniem zamek w XV wieku. W 1458 roku został on podpalony po szturmie Piotra z Szamotuł i częściowo zniszczony. 

 

 



 

Od 1505 roku Papowo przeszedł na własność biskupów chełmińskich, którzy dawną warownię wciąż użytkowali.

 

 


 

 W XVIII wieku ostatecznie popadła w ruinę, w stanie której budowla trwa do dzisiaj. 

 

 Odwiedziliśmy w lipcu 2013r.

 

 

 

 

                              RACIĄŻEK

 

 

 

 

 Zamek w Raciążku pochodzi z XIV wieku. Zbudował go biskup Maciej z Gołańczy. 

 

 

 

Warownia złożona na początku z jednego tylko budynku, z czasem była rozbudowywana, tak iż założenie zajęło całe wzgórze i posiadało wieżę od południa.

 

 

 

 W XV wieku często odbywały się tu rokowania między Władysławem Jagiełłą i Wielkimi Mistrzami krzyżackimi. 

 

 

 

Dostępu do zamku broniła nieco oddalona od zamku właściwego wieża bramna zbudowana w końcu XVI wieku przez bp Hieronima Rozdrażewskiego.

 

 

 

 W II połowie XVII wieku zamek podupadł i nie nadawał się do zamieszkania, stąd w XVIII wieku biskupi włocławscy zaczęli budować na jego terenie nowe budynki rezydencjonalne, wykorzystując budulec ze zrujnowanej warowni. 

 

 


 

Rozbiory Polski przyniosły jednak kasację majątków biskupich i rozbiórkę tego co pozostało na terenie dawnego zamku.

 

 

 

 

 Dopiero w latach 80-tych XX wieku ukończono prace archeologiczne i zabezpieczające ruiny, przystosowując je do celów turystycznych. 

 


 

 Odwiedziliśmy w lipcu 2013r.

 

 

                    RADZYŃ CHEŁMIŃSKI

 

 

 

 Dokładna data rozpoczęcia budowy zamku nie jest znana. 

 



 

Najprawdopodobniej zaraz po nadaniu praw miejskich w 1234 roku, Krzyżacy postawili drewniano – ziemną budowlę obronną. 

 



 

Natomiast budowlę ceglaną, której pozostałości możemy podziwiać do dnia dzisiejszego, zaczęto budować pod koniec XIII lub na początku XIV wieku. 

 



 

Nie wiadomo też dokładnie ile lat budowano zamek. Wiadomo jednak między innymi że już w 1285 roku funkcjonowała kaplica zamkowa a sam zamek, w pełnej swej okazałości, zaistniał przed rokiem 1329.

 



 

 

 Kompleks zabudowań zamkowych składał się z dwóch przedzamczy i zamku wysokiego. 

 




 

 

Wszystko to oblane było fosą nawadnianą przez pobliskie jezioro. 



 

Pierwsze przedzamcze znajdujące po wschodniej stronie zamku, jest mniej znane. Najprawdopodobniej było słabiej strzeżone i znajdowały się tam ogródki uprawne.


 

 

 Drugie przedzamcze, trapezoidalne, opasane było murami a wjazd prowadził przez most i wieże bramną.

 

 

 

 Na przedzamczu tym zlokalizowane były budynki gospodarcze takie jak kuźnia, stajnie, piekarnia, browar a także budynki mieszkalne dla półbraci, braci służebnych, rzemieślników i rycerzy najemnych.

 

 Do zamku wysokiego prowadził most zwodzony przerzucony nad fosą oddzielającą zamek od przedzamcza.

 

 

 Mimo tego, że zamek nie zachował się do dnia dzisiejszego w całości to pozostałe ruiny zachwycają i potwierdzają wielkość oraz powagę budowli.

 

 Odwiedziliśmy w lipcu 2011r.

 

 

 

 

                     BOBROWNIKI 

 

 

 

 Zamek w Bobrownikach powstał  w końcu XIV w. 

 


 

 Zbudowany przez Krzyżaków, którzy kupili Bobrowniki w 1392 r.

 


 

 W latach 1408 - 1411 trzykrotnie przechodził z rąk do rąk, ostatecznie (po pokoju toruńskim) znajdując się w granicach Polski.

 


 

Mimo pełnienia w następnych wiekach funkcji siedziby starostów grodowych, nie został nigdy w pełni odbudowany i w XVIII w. był już ruiną.

 

 

 Częściowa rozbiórka w XIX w. i postępująca dewastacja w kolejnym stuleciu, pozostawiły niewielkie fragmenty murów  z częścią cylindrycznej wieży.


 

  Zbudowany z cegły na planie kwadratu zamek posiadał jedną czworoboczną wieżę we wschodnim narożu. 

 


 


   Budynki mieszkalne usytuowane były w południowo - wschodniej i południowo - zachodniej części założenia. 

 


 


   Badania nie pozwoliły ustalić gdzie znajdowała się główna brama zamku, ale gdyby oprzeć się na rysunku pochodzącym z osiemnastowiecznego "Dziennika" A. Boota, można ustalić, że brama wjazdowa przypuszczalnie znajdowała się w północno - wschodniej części zamku.

 

 

 Odwiedziliśmy w lipcu 2013r.

 

 

 

 

                           GOŁAŃCZ 

 

 

 

 

 

 

 Najwcześniejsza wzmianka o miejscowości w przekazach pochodzi z 1222 r. Już z pewnością od XIII w., a być może wcześniej, Gołańcz była własnością rycerskiego rodu Pałuków, podobnie jak rozległe okoliczne dobra ziemskie, które z czasem przejęły nazwę od właścicieli.

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Około połowy XIV w., wzniesiony został zamek , położony w pewnym oddaleniu na wschód od miasta, wśród łąk na północnym brzegu jeziora Smolary. 

 

 

Prezentował typ architektury określany jako rycerska wieża mieszkalno-obronna i był murowaną z cegieł budowlą o zwartej, podpiwniczonej, czterokondygnacyjnej bryle założonej na prostokątnym rzucie o wymiarach 16,60 m x 11 m i wysokości około 15 m do gzymsu, wspartą na narożach przyporami i zwieńczoną wysokim dwu- lub czterospadowym dachem.

 

 


 

 

Wnętrze podzielone było na pięć kondygnacji. Dwie najniższe, piwnice i przyziemie, spełniały funkcje magazynowe, gospodarcze i obronne, pierwsze piętro miało charakter mieszkalny, a dwa górne – obronny.




 Na poziomie drugiego piętra mieściła się izba strażnicza, z której prowadziło wyjście na wspomniany ganek obiegający budynek. Wokół zamek otoczony był fosą oraz wałem ziemnym z palisadą.

 


  Odwiedziliśmy 5 stycznia 2014r.

 

 

 

 

 

 

                                SZUBIN 

 

 

 

 Pierwsza wzmianka o Szubinie w źródłach pisanych pochodzi z roku 1365.Jako najbardziej prawdopodobny okres powstania zamku to lata 1361-1377.

 

 

 

   Zamek szubiński został usytuowany na niewielkim, trudno dostępnym wzniesieniu położonym wśród bagien rozciągających się w dolinie rzeki Gąsawki.

 

 

 Zbudowany został na planie regularnego czworoboku o wymiarach 42 x 42, ściętego w narożniku południowo - wschodnim i można go uznać za typowy przykład zamku nizinnego, zapewne bezwieżowego. 

 

 

 

 Do jego budowy użyto gotyckich cegieł w układzie polskim (najlepiej zachowane w części południowej obwodu) na fundamencie z granitowych głazów.

 

 

 Zamek liczył w obwodzie ponad 1100 m kw., co pod względem rozmiarów stawia go na czołowym miejscu wśród średniowiecznych zamków rycerskich i kościelnych. Z powodu zniszczeń oraz późniejszych przebudów nie jest możliwe odtworzenie jego pierwotnej zabudowy.

 

 

 Na otoczonym murem obwodowym dziedzińcu znajdował się murowany budynek mieszkalny oraz zapewne drewnianych obiekty o charakterze gospodarczym.

 


 

 Jedyna droga do zamku wiodła sztucznie usypaną przez bagna groblą, do bramy zlokalizowanej pośrodku północnej kurtyny, gdzie natrafiono na  ślady dwu występów muru, na których opierała się konstrukcja bramy.

 


 

  Odwiedziliśmy 5 stycznia 2014r.

 

 

 

                              PAKOŚĆ 

 

 

 

Pierw­sze wzmianki o Pako­ści ukazały się w dokumen­tach w roku 1243 i związane były z budową kościoła p.w. św. Jakuba.
 W XIV wieku wybudowano tu kamienno-​ceglany zamek — warow­nię. 





W kwietniu 1332 r. pakoski zamek zaatakowali Krzyżacy. Nie udało się im go zdobyć, gdyż na czele obrońców stał bohaterski Wojciech z Kościelca, który doznawszy klęski w Brześciu Kujawskim obwarował się w Pakości. Wojskom zakonu trudno było podejść pod fortyfikacje bowiem osada znajdowała się na wyspie otoczona bagnami.


 Mury obwodowe zbudowane były na planie kwadratu.
Rozbudowy zamku dokonano pod koniec XIV wieku i w pierwszej poł. XV  wieku, kiedy to oddano do użytku murowane skrzydła przy murze południowym oraz wzniesiono wieżę będącą bramą do zamku.



 W XVI wieku  do zewnętrznej  ściany muru dostawiono pałac o charakterze rezydencjonalnym. W roku 1610 właścicielami zamku zostali Michał, Paweł i Kacper Działyńscy którzy podarowali zamek i rozległe dobra pod budowę Kalwarii.





 W 1631 roku do Pakości przybyli Franciszkanie, którzy przebudowali jedno z zamkowych skrzydeł na kościół p. w. św. Bonawentury.





Odwiedziliśmy 5 stycznia 2014r. 




                         BIERZGŁOWO 






 Zamek został zaplanowany zgodnie z kształtem wzgórza, wzniesiony na planie  nieregularnego czworoboku z dwoma prostopadłymi do siebie skrzydłami oraz z przedzamcza. 



Zbudowany został po 1270 r. z kamieni i cegły. 






 Składa się z zamku głównego (dom konwentu), przedzamcza, które otoczone było murem obwodowym i głęboką fosą zewnętrzną oraz wieży bramnej. 





Brama wjazdowa, zbudowana jest z ciosanego granitu i cegły, posiada dobrze zachowany ostrołukowy portal z około 1300 roku z ceramiczną płaskorzeźbą przedstawiająca trzech rycerzy oraz częściowo zachowaną inskrypcją.




Zamek był wielokrotnie niszczony i odbudowywany.
Znaczna przebudowa zamku miała miejsce w 1860 r., rekonstrukcja w 1908 r.





Odwiedziliśmy w lipcu 2013r.





BORYSŁAWICE ZAMKOWE 






Zamek wzniesiony został w stylu gotyckim, na kępie otoczonej wodami Rgielewki. Jego budowę rozpoczął ok. 1425 roku prymas Wojciech Jastrzębiec, biskup poznański, krakowski i arcybiskup gnieźnieński. Następni właściciele wsi, Russoccy i Szczawińscy, nie zmienili znacząco wyglądu zamku. 

 

 

Zniszczony w 1656 r. przez wojska szwedzkie, zamek popadł w ruinę już w XVIII wieku. Do dnia dzisiejszego zachowała się cześć wieży bramnej, szczątki murów przedbramia oraz fragmenty murów budynków mieszkalnych.

 

 

Pierwotny zamek składał się z dwóch równolegle usytuowanych, trzykondygnacyjnych budynków mieszkalnych zamkniętych w obwodzie murów obronnych o wymiarach 21 x 25 m. 


 

Na utworzony przez nie wąski, brukowany dziedziniec prowadziła od południowego wschodu brama wjazdowa. W narożniku znajdowała się wieloboczna wieżyczka. Zamek w takiej postaci stanowił charakterystyczny przykład siedziby rycerskiej z pierwszej połowy XV wieku.

 

 

 W drugiej połowie tegoż wieku otoczono go zewnętrznym obwodem niskich murów (38 x 41 m), tworząc międzymurze o szerokości ok. 7 metrów. Wzniesiono też nowe przedbramie. Na początku XVI wieku na jego murach stanęła trzykondygnacyjna, czworoboczna wieża dekorowana blendami, a przed nią – przedbramie wzmocnione skarpami.

 

 

 W północno-wschodniej części międzymurza powstał nowy budynek, prawdopodobnie lamus, częściowo wystający poza linię zewnętrznego muru. Na początku XVII wieku połączono wąskim skrzydłem dwa budynki mieszkalne, zmniejszając tym samym powierzchnię dziedzińca.






Odwiedziliśmy 5 stycznia 2014r.





  BYTÓW


Zamek powstawał w latach 1398-1405, zbudowany został na planie prostokąta, otoczony murem, z trzema basztami okrągłymi (Młyńską, Różaną i Polną) oraz czworoboczną wieżą Prochową (zniszczona w czasie wojen szwedzkich i odbudowana dopiero w okresie międzywojennym).




Zamek w okresie swej świetności pełnił rolę strażnicy granicznej, siedziby administracji krzyżackiej oraz zajazdu dla rycerstwa zachodnioeuropejskiego podążającego do stolicy państwa krzyżackiego - Malborka. 

Główny i najstarszy gotycki budynek, tzw. Dom Zakonny  znajduje się w północno-zachodniej części zamku. W latach 1560-1570 książęta pomorscy przeprowadzili gruntowną przebudowę bytowskiej warowni.


Powstał wówczas Dom Książęcy i nie istniejąca Kancelaria Książęca. Swój wygląd zmieniła także wieża bramna. W 1623 roku wybudowano Dom Wdów. 


W 1656 r. szwedzka załoga zrujnowała zamek, wysadzając w powietrze część domu zakonnego i wieżę. Reszta zabudowań i wież wypaliła się całkowicie. W związku z tym warownia popadła w ruinę, a część obiektów rozebrano.

Po przebudowie zamek pełnił funkcję letniej rezydencji książąt zachodniopomorskich - Gryfitów
W latach 30. XX w. niemieckie władze państwowe przeznaczyły zamek na ośrodek szkoleniowy i schronisko dla młodzieży. Dopiero w 1937 r. podjęto decyzję o rekonstrukcji kompleksu, którą prowadzono aż do 1989 r.

Pierwotnie zamek w Bytowie wzniesiony został w stylu gotyckim. Obecnie, z wyjątkiem dużych fragmentów murów zewnętrznych, większość obiektów pochodzi z przebudowy XVI-wiecznej lub zostało zrekonstruowanych już w XX w. 
 Odwiedziliśmy w sierpniu 2012r.






                                 KOŁO






Zamek w XIX w. na rycinie W. Gościmskiego

 





Zamek w Kole powstał przed 1362 r z inicjatywy Kazimierza Wielkiego, co potwierdza w swych kronikach Jan Długosz.





 Bardzo rzadką cechą zamku było to, że stanowił samodzielne założenie obronne, a nie był powiązany jak inne zamki z miastem.




 



 Szczyt świetności warowni przypadł na XV w., kiedy urządzano na nim zjazdy szlachty i odwiedzali go królowie.





W drugiej połowie XVI w. zamek stracił na znaczeniu, a jego powolna śmierć zaczęła się od zniszczeń w czasie najazdu Szwedów.




W latach 1696-1763 założenie było własnością benedyktynów, którzy rozpoczęli rozbiórkę zamku.




 Pod koniec XVIII w. warownia była już ruiną, natomiast dalsze rozbiórki w XIX w. oraz działanie Warty sprawiły, że do czasów obecnych zachowała się jedynie część zamku.






 


Badania archeologiczne z 1976 r. ujawniły na terenie zamku fundamenty budynku, który może świadczyć, iż zamek powstał już za czasów Władysława Łokietka. 



 



 Na stronie:


 http://www.lowkole.pl/projekty/wokolpatrona/rekonstrukcja.html
znalazłam fajną rekonstrukcję zamku.






Odwiedziliśmy 5 stycznia 2014r.



                          KRUSZWICA



Widok zamku w Kruszwicy w XVII wieku na rysunku Erika Dahlbergha



Początki osadnictwa w tym miejscu sięgają epoki kamiennej, a ok. 500 roku p.n.e. istniał na Półwyspie Rzępowskim gród. Tędy przebiegał także prowadzący znad Adriatyku na północ do Bałtyku Szlak Bursztynowy.  





Ośmioboczna, 32-metrowa wieża górująca dziś nad Kruszwicą jest pozostałością po murowanym gotyckim zamku wzniesionym tu przez króla Kazimierza Wielkiego w 1343 roku, o czym wspomina kronikarz Janko z Czarnkowa.  







Zamek ten zbudowano w miejscu, gdzie wcześniej, w XI-XII wieku, istniał znacznie większy od niego gród obronny otoczony wałami wykonanymi z drewna i ziemi. 






 Tragiczną kartą w historii Kruszwicy był okres Potopu Szwedzkiego. W 1657 roku Szwedzi wysadzili w powietrze zamek, ocalała tylko "Mysia Wieża" - najciekawsza dziś atrakcja nadgoplańskiego miasteczka.






Jak wyglądał zamek, możemy się domyślać na podstawie licznych ilustracji, zwłaszcza tych pochodzących z XVII wieku.





 Do ocalałej narożnej wieży nie przylegał żaden budynek ze względów obronnych. 




Była ona strażnicą i miejscem, w którym w razie zdobycia zamku obrońcy mogli dłużej stawiać opór wrogowi. 



 Aby dostać się na wieżę, należy wspiąć się po zewnętrznych schodach na wysokość nieistniejących dziś murów, gdzie znajduje się jedyne wejście do środka.



 Pierwotnie do tego wejścia można było dotrzeć z ganku obronnego na murze otaczającym zamek. Dalsza wspinaczka odbywa się już po schodach wewnątrz wieży. 



Ze szczytu "Mysiej Wieży" można podziwiać piękną panoramę Kruszwicy i jeziora Gopło

   






 Odwiedziliśmy w lipcu 2013r.




                        SZYDŁOWIEC








Według dokumentów już w 1427 r. istniał w miejscu obecnego zamku kamienny budynek dworu, należącego do Jakuba i Sławka Odrowążów. W wyniku wykopalisk archeologicznych zlokalizowano też resztki starszych konstrukcji drewnianych, datowanych na XIII w.









Ze względów obronnych mury zamku wzniesiono na sztucznej wyspie w rozlewiskach rzeki Korzeniówki i otoczono fosą.










Zamek powstawał etapami. Najstarszą część, tzw. "dom zamkowy" czyli dzisiejsze północne skrzydło zamku, wybudował w połowie XV w. Stanisław Szydłowiecki. W następnym etapie powstała wieża bramna, połączona murem obwodowym z budynkiem mieszkalnym.










Fragmentem dawnego muru obwodowego jest zachowany do dzisiaj od strony południowej mur kurtynowy.








Zamek otoczony był rozległym parkiem, pełnym egzotycznych drzew i roślin. Od strony wschodniej urządzono także zwierzyniec z egzotycznymi zwierzętami i ptactwem.



 





W latach 1949-1958 przeprowadzono na terenie zabytkowego zamku badania archeologiczne, a w latach 60. XX w. gruntowne prace remontowe.






Zamek jest znakomitym przykładem zastosowania miejscowego kamienia - piaskowca szydłowieckiego, z którego powstały nie tylko mury, lecz także wiele ozdobnych detali, jak schody, kolumny, filary, balustrady, portale i kominki.










Na uwagę zasługuje kamienny portal nad wejściem do biblioteki z herbami Radziwiłłów.









Odwiedziliśmy we wrześniu 2010r. 








                         SANDOMIERZ





Zamek zbudowano na miejscu pierwotnej warowni istniejącej na wzgórzu co najmniej od X w. Badania archeologiczne potwierdziły istnienie pierwotnego grodu. 






W 1139 roku - kiedy Sandomierz został stolicą księstwa dzielnicowego a gród rezydencją książęcą - musiał być rozbudowany. Ówczesny książęcy gród otoczony był drewniano-ziemnym wałem oraz systemem zasieków ze skośnie wbitych pali. Od strony wysoczyzny przekopano fosę.







Mieściła się tu kasztelania a od przełomu XII-XIII wieku - stolica księstwa dzielnicowego. W XIV wieku Kazimierz Wielki wykorzystał miejsce grodu pod budowę murowanego zamku, który prawdopodobnie w tym okresie został połączony z murami miejskimi.




 Wieża południowo-zachodnia, która króluje nad ulicą Zamkową została wybudowana w 1480 roku. W 1525 roku zamek przekształcony został na rezydencję renesansową według projektu Benedykta zwanego "Sandomierzaninem". Później był jeszcze wielokrotnie przebudowywany z udziałem wybitnego architekta i rzeźbiarza Santi Gucciego.







Składał się on z czterech skrzydeł obejmujących kolumnowy dziedziniec. Niestety, w 1656 roku został wysadzony w powietrze przez wycofujących się z miasta Szwedów. Ocalało jedynie skrzydło zachodnie. Od połowy XVII wieku w zamku nie rezydowali królowie ani nawet starostowie sandomierscy.




 Zamek stał się przede wszystkim budynkiem użyteczności publicznej. Po 1795 roku Austriacy przeznaczyli zamek na sąd i więzienie,  natomiast dziedziniec zamkowy otoczono półkoliście biegnącym murem. Na dziedzińcu zamkowym zachowała się stara studnia a pod powierzchnią fundamenty kazimierzowskiego zamku.







 Więzienie zlikwidowano w 1959 roku. Obecnie zamek jest siedzibą Muzeum Okręgowego.


Odwiedziliśmy we wrześniu 2010r. 






                 ŚWIECIE nad Wisłą





Zamek w Świeciu zbudowany został przez Krzyżaków na początku XIV wieku między dwoma rzekami Wisłą i Wdą.





 Zamek zaliczany był w owym czasie do zamków wodnych, których zdobycie z uwagi na położenie przy wodzie było bardzo trudne. 





Dziś zamek stoi nad Wdą. Koryto Wisły natomiast jest przesunięte ok. 750 metrów na wschód.





Wzniesiony z cegły zamek w Świeciu powstał w stylu gotyckim. Zbudowany na planie prostokąta posiadał 4 wieże, z których tylko jedna przetrwała do dziś. Ma ona 34 metry wysokości i jest udostępniona do zwiedzania. 





Wejście do wieży znajduje się na wysokości ok. 10 metrów. Zamek mimo że znajdował się miedzy dwoma rzekami dodatkowo otoczony był fosą. 





Historia obchodziła się z zamkiem dosyć łagodnie. Bez większego uszczerbku przetrwał wojny krzyżacko - polskie, po których doczekał się przebudowy w stylu renesansowym.






 Dopiero podczas wojen szwedzkich zamek został niszczony i od tego czasu popadał w coraz to większą ruinę.











Obecnie zamek udostępniony jest do zwiedzania. Oprócz wieży wejść można na mury i zobaczyć rycerską komnatę (tylko przez kraty).









 W pomieszczeniach dawnej kaplicy zobaczyć można machiny oblężnicze oraz zbroje.







Odwiedziliśmy w lipcu 2011r.






                               KURZĘTNIK





Zamek w Kurzętniku to dawna obronna siedziba kapituły chełmińskiej,powstała na szczycie wydłużonego wzniesienia,zlokalizowanego na lewym, południowym brzegu doliny rzeki Drwęcy. 





Szczyt wzgórza wznosi się około50 metrów nad dnem doliny.
Murowany zamek zbudowano zapewne około połowy XIV W., po najeździe litewskim 1331r.


W 1414r. zamek wojska polskie, po 1454r. zdobyłi go i spalili Krzyżacy. W 1466r.został przyłączony do Polski. Kolejne zniszczenia spowodowali Szwedzi w 1656r. Podupadłe zabudowania były odtąd rozbierane. Prace zabezpieczające podjęto dopiero w latach 60 XX w.





W skład zamku wchodził, położony w części południowej jednotraktowy dom główny z przyległym dziedzińcem otoczonym murem obronnym wspartym w południowych narożnikach skarpami.






To zwarte założenie miało kształt prostokąta o wymiarach 25 x 28 m. Był to zapewne budynek wielokondygnacyjny. Parter zajmowała czeladź: kucharz, klucznik, piekarz, strażnicy i posługacze. 





Pierwsze piętro było mieszkalne i wchodziło się do niego przez zewnętrzne, otwarte schody. Na najwyższej kondygnacji mieściły się spichlerze zapełnione żywnością i paszą. Od północy do głównego domu przylegała przestrzeń międzymurza osłonięta murem obronnym.




Ku północy rozciągało się trapezoidalne przedzamcze o długości ok 60 m. Przy jego krótkiej kurtynie północnej wznosił się prostokątny, wieżowy dom mieszkalny (13 x 8m) W dłuższzych odcinkach murów obwodowych usytuowano dwie wieże obronne - od wschodu 8x8 od zachodu 8x10m.




Główny wjazd poprzedzony mostem na suchej fosie, znajdował się od południa. Całe założenie miało długość ok 110m i szerokość ok 42m. zaś w części zachodniej zwężało się do 17m.







Odwiedziliśmy w lipcu 2013r.

    




     

Prześlij komentarz