wtorek, 15 listopada 2011

Borzygniew

    BORZYGNIEW

 

 

 

 

 

Pierwotnie we wsi znajdował się renesansowy zamek wybudowany prawdopodobnie w 1613 roku, później gruntownie przebudowany na dwór w XVIII wieku, a następnie na początku XIX w.






 To co dzisiaj widać to już niestety tylko ruiny.





Założenie było murowane z kamienia, powstałe na planie prostokąta i kryte dachami spadowymi.






Zachowało się sklepienie kolebkowe w sieni wejściowej oraz portal ze starą tarczą z niemieckim napisem.







Odwiedziliśmy w listopadzie 2011r.

Bagieniec

                    BAGIENIEC

 

 

 

  Renesansowy zamek w Bagieńcu został zbudowany w drugiej połowie XVI wieku na miejscu starszego dworu. Założenie wzniesiono na planie czworoboku, na wyspie otoczonej stawem, będącym pozostałością dawnej fosy. Składa się ono z dwóch części: południowej, trzykondygnacyjnej nakrytej czterospadowym dachem zwieńczonym wieżyczką zegarową i niższej północnej.



 

W połowie XVIII wieku zamek został przebudowany w stylu barokowym przez Wilhelma von Ziedlitza. Zmieniono wówczas wystrój całej rezydencji, a most zwodzony zastąpiono murowanym. 

 

 

Na początku XX wieku rezydencja przeszła kolejną przebudowę nadającą jej neorenesansowy charakter. Po II wojnie światowej zamek stał opuszczony, co doprowadziło go do ruiny. Obecnie zamek jest w prywatnych rękach.

 Odwiedziliśmy w listopadzie 2011r.


Zamek Czocha

               ZAMEK CZOCHA 

 

 

 

Zamek Czocha, malowniczo osadzony na wysokiej skale nad przełomem rzeki Kwisy, w małej wsi Leśna niedaleko Jeleniej Góry, jest jednym z najpiękniejszych zabytków Dolnego Śląska

 

 

 

Wzniesiona na początku XVI wieku. Budowla miała bronić terenów na granicy z Czechami. W 1525 dobudowano nowy budynek mieszkalny i zbrojownie oraz fortyfikacje zewnętrze z bastejami. 

 

 

 

W 1793 roku wybuchł pożar i doszczętnie strawił warownię, pięć lat później odbudowano ją w stylu barokowym.

 

 

 

Około 1910 r. rezydencję przebudowano na romantyczny zamek o cechach neogotycko - neorenesansowych, a wszystko pod okiem architekta Bodo Erhardta.

 

 

W czasie II wojny światowej Niemcy strzegli zamku. Podobno przeprowadzali tu badania nad bronią rakietową.Gromadzili tu zrabowane skarby. Istnieje wiele pogłosek, że część z nich nie została zabrana przez uciekających Niemców.

 

  Odwiedziliśmy w listopadzie 2011r.

 

Zamek Grodno

        ZAMEK GRODNO

 

 

 Zamek w Zagórzu Śląskim, usytuowany na wysokim wzgórzu Choina należy do najciekawszych obiektów historycznych Dolnego Śląska.

 


 

 

 

Dziś zamek nosi nazwę Grodno, która została mu nadana dopiero w 1965r.  Przedtem nosił nazwę Kynsburg, a jeszcze wcześniej Kinsperch.

 

 

 

 

 

 

Budowę warowni rozpoczął na przełomie XIII i XIV w. książę Bolko I Surowy.

Zamek składał się wówczas z dwóch budynków mieszkalnych, niewielkiej wieży bramnej i muru obwodowego.

 

 

 

 

 

W 1545 r. Maciej z Łagowa zaczął przebudowę w stylu renesansowym. W wyniku prac rozbudowano przedzamcze zachodnie, budynki ozdobiono attykami, podwyższono wieżę ośmioboczną nadbudową. Powstał też nowy budynek bramny z bogatą dekoracją sgraffitową wokół portalu i okien.

 

 

 Po przebudowie warownia zajmowała cały szczyt wzniesienia i miała około 170 m długości.

 


 

 

Zamek, który przetrwał najazd Szwedów, parcelację i rozbiórkę w roku 1945 padł ofiarą grabieży i dewastacji.

 

Obecnie mieści się w nim schronisko młodzieżowe i muzeum. 

 



 Odwiedziliśmy w listopadzie 2011r.

 

sobota, 12 listopada 2011

                  FRYDLANT











Na szczycie bazaltowego wzgórza w parku ponad miastem wznosi się zamek. Jego pierwowzór powstał w XIII w. Liczni właściciele dokonywali licznych przeróbek, toteż dzisiejszy zamek łączy mnóstwo rozmaitych form architektonicznych.








Najstarszym elementem jest cylindryczna wieża tzw. Indica, w dawnych czasach służąca jako latarnia.
















 Odwiedziliśmy 12 listopada 2011r.




piątek, 11 listopada 2011

Chobienia

                 CHOBIENIA



Przypuszcza się, że w XIII wieku mógł powstać w Chobieni zamek, który strzegł przeprawy przez Odrę lub był myśliwskim zamkiem książęcym.




 Według lokalnych podań zamek ten miał powstać w roku 1209 i być ufundowany przez księcia Henryka Brodatego.




 Nie wiadomo gdzie usytuowana była ta budowla, ale w roku 1910 odkryto w sąsiedztwie obecnego pałacu i w czasie prac ziemnych fundamenty starych murów. 




Pierwsze pisemne podania o zamku pochodzą dopiero z początku XIV wieku. W XIV i XV stuleciu rodzina von Dohna mająca prawa nad miastem nie rezydowała w Chobieńskim zamku. Tu przebywał prawdopodobnie ich urzędnik.




 W zamku zamieszkał dopiero Georg von Kottwitz (po roku 1504). Nowożytny pałac pozostał siedzibą rodzin von Kottwitz i von Seydlitz aż do końca XVII w. Na polecenie cesarza dobra w Chobieni sprzedano w roku 1691 katolikowi, hrabiemu Rzeszy Christophowi Wentzelowi von Nostitz Und Reineck ze śląskiej linii rodu z Czochy, gubernatorowi kolejno w Głogowie, w Legnicy i w Świdnicy. Hrabiowie von Nostitz nie rezydowali w pałacu. Po roku 1933 pałac był własnością miasta, a w 1943/4 użytkowany był na cele szkolne.



Styl obecnego pałacu wskazuje, że powstawał etapowo około 1530- 1630 roku wokół wewnętrznego dziedzińca. Powstał w ten sposób dwór wodny otoczony fosą. 


Najstarszym wydaje się być skrzydło południowe flankowane alkierzami i zawierające centralnie usytuowaną wieżę bramną. W roku 1583 dwór przebudowany został przez Georga von Kottwitz młodszego.


 Powstały wówczas malowane renesansowe stropy, w tym jeden z datą 1583 oraz heraldyczne malowidła ścienne z herbami spokrewnionych rodzin.



 W latach dwudziestych XVII w. zbudowano najnowsze skrzydło zachodnie z wielka salą na piętrze. 



Wówczas powstał też wystrój elewacji utrwalony na rycinie z poł. XVIII w. Elewacje przeprute były rzędami okien. Ściany szczytowe elewacji bocznych oraz połacie dwuspadowych dachów ozdobiono dekoracyjnymi szczytami. 


W 1722 roku pałac spłonął i został odbudowany nie tracąc swego dawnego stylistycznego charakteru. Bryłę pałacu przekształcono około połowy XVIII w. Po 1759 roku powstały: portal balkonowy z herbami Carla Sigismunda von Gellhorn i jego żony, poprzedzany schodami oraz taras i schody do ogrodu przy skrzydle zachodnim.


 W roku 1905 nastąpiła przebudowa i renowacja pałacu. Przeprowadzono tez konserwację odkrytych stropów i malowideł ściennych. Istniał wówczas jeszcze piaskowy portal z roku 1584. Kolejny remont pałacu przeprowadzono w roku 1933. Prace zabezpieczające przeprowadzono w latach 1983- 1990.




Odwiedziliśmy w listopadzie 2011r.